Hai poucas ganas de escribir cando non se ten de que, cando a rutina se cubre de gozo e resiste non é necesario expresarse, todo marcha e iso tranquiliza, de calquera xeito está aí o sábado.
El sábado es el sexto día de la semana civil y el séptimo de la semana religiosa en la mayoría de las tradiciones cristianas.
Hai fútbol, máis frío porque hai máis horas, ventás pechadas, alcohol en vaso de tubo, tapas nos bares e sobre todo está a ameaza do domingo. O peor é a profundidade do sábado que lle sae ó escritor corrente e mediocre, aquela que lle sae do sofá, que de non ser polo estampado ben podería ser unha bonita padiola para a inspiración.
Hoxe é sábado, iso está claro, por veces levará acento e por outras non, pero senón chegara este día nin sequera o venres tería sentido de fin e o domingo motivo de aprazamento. O meu mellor amigo é o luns, un día de resaca pequena e de trampolín cara a longa monotonía da semana.
Para min o sábado é unha escena, fixada, un longo plano secuencia onde ir comprar xusto antes de que peche o Carrefour e ir ó cine, neste caso Polanski, é dicir, un sábado cheo de vitamina C. Tanto que case teño que comer, cantar, contar, calar e moitas outras Cousas. Por iso é un día que me aburre na súa inmensidade.
Un día cos seus amigos:
Para rematar ver que todo é como o Fifa, equis, cadrado, equis, cadrado, demasiado mérito para un día tan complicado.
Supoño que escribirei algún día que tampouco sexa hoxe, incluídos os festivos, os santos e as previas de eleccións. De calquera xeito hai cousas que saber deste día que só se poden dicir ó final dun texto, por iso de manter a tensión con dificultade das frases longas: Son días que nunca acaban como empezan, teñen a tendencia patolóxica de confundirse cos sucesivos que lle acompañan e poden parecer calquera outro destes, de aí que pouca precaución é ter ganas, sorte e rapidez á hora de facelas cousas. Esquecede centros comerciais e fincas amplas, propoñédevos ler un libro ou escoitar a alguén e veredes que a natureza das horas é pírrica comparada ás diferenzas das estacións, as semanas e os segundos cos lustros.
Reflexiona, acomódate e síntete benvido.
Reflexiona, acomódate e síntete benvido.
 |
| Diálogo improvisado entre Oskar Kokoshcka e Adolph Loos. |
-Kokoschka, te pediría que me sacarás estable, pero me conformo con que me retrates.
-Loos, Aldolf Loos, con tu razón haces temblar mi pincel.
-Preferiría que evitarás hacer comentarios acerca de la nada.
-¿Eso son para ti los modernistas?
-Ellos prefieren no controlar su basura.
-Harás que me ruborice y te pinte colorado.
-No soy una bestia, créeme que lo intento, pero aún no lo soy.
-¿Y si hubieran ocupado uno de tus pisos?
-Los echaría a patadas.
-Esa es tu fe como artista, tu fe filántropa.
-Oskar, dedícate a pintar.
-Ya lo he hecho, eres azul como el mar.
-No se que es eso, solo he visto el agua en cubos.
-Pues ahora estás muerto, estás ahogado en mi pintura así que ya puedes aprender a nadar.
-Sabía que esto no era buena idea.
-Adolf, se un buen hombre y reviste tus pensamientos.
-Has dicho que me muera...
-Ni siquiera lo intentarás.
-Oskar, dedícate a pintar.
-Adolf, deja de moverte, o al final solo quedará de ti oleo y tela...
-Asqueroso y vanguardista soñador, en esta maldita silla juró que me vengaré.
-Adolf, dedícate a callar.
